Views
3 years ago

POSTĘPY CHROMATOGRAFII - Zakład Chemii Analitycznej

POSTĘPY CHROMATOGRAFII - Zakład Chemii Analitycznej

Rozpuszczalność tlenku

Rozpuszczalność tlenku azotu w wodzie wynosi 1,8⋅10 -3 M, a stężeniew komórce jest rzędu 3⋅10 -6 M, okres półtrwania w wodzie od 4 min do3 godzin, we krwi 0,1 sek., a w tkankach 3 - 30 sek. W komórce wytwarzanyjest podczas utleniania (w obecności NADPH jako donora elektronów) przezsyntazę tlenku azotu (NOS), zależną od cytochromu P-450, argininy do cytrulinyi NO. Jest on następnie szybko degradowany z powodu reakcji z tlenem,dwutlenkiem azotu i anionorodnikiem ponadtlenkowym. Zmiatającanionorodnik wytwarza anion peroksyazotawy, będący silnym utleniaczemi rozpadającym się na dwa rodniki, hydroksylowy i dwutlenek azotu. Wytwarzająone z małą szybkością azotany i azotyny.Cytotoksyczność tlenku azotu wywołują anion peroksyazotawy i powstającyz jego rozpadu rodnik hydroksylowy. Oddziaływają one m.in. z lipidami,DNA i wpływają na mitochondrialne kanały wapniowe (oddziaływaniena kompleksy żelaza w błonie mitochondrialnej). Uszkodzenia DNA aktywująpoli(ADP-rybozo)polimerazę, PARP. Enzym ten odpowiedzialny jest zaenergetyczną śmierć komórki poprzez zużywanie ATP podczas naprawyuszkodzonego DNA. Jego nadprodukcja jest przyczyną śmierci neuronówpodczas zawałów naczyniowych, w chorobie Huntingtona i Alzheimera.NO jest też neurotransmiterem w obwodowym układzie nerwowym(sercowo-naczyniowym, płciowo-moczowym, oddechowym i trawiennym).Przykładowo, kontroluje on rozkurcz mięśni jelit podczas ruchów perystaltycznychi rozkurcz mięśni ciał jamistych ułatwiających napływ krwi do prąciapodczas erekcji oraz rozkurcz mięśni naczyń krwionośnych. To ostatnie powodujespadek ciśnienia krwi. Dlatego chorym na serce podawana jest nitrogliceryna,metabolizowana w organizmie do NO. eNOS z komórek śródbłonkaaktywowany jest przez kompleks Ca 2+ -kalmodulina, tworzący się po wniknięciujonów wapnia do wnętrza komórki. Otwarcie kanałów jonowych następujepo związaniu przez receptory powierzchniowe np. acetylocholiny. NO dyfundujedo wnętrza naczynia krwionośnego i jako czynnik EDRF do komórekmięśni gładkich. Uaktywnia cyklazę guanylową, cGMP, fosforylację proteintransportujących jony wapnia (spadek ich stężenia) przez kinazę białkową, coprowadzi do rozkurczu. Podobny efekt dają S-nitrozole, [Fe(CN) 5 (NO)] 2- ,[Fe 4 S 4 (NO) 7 ] - , organiczne azotyny i azotany, np. nitrogliceryna.WPŁYW WOLNYCH RODNIKÓW NA PODSTAWOWE SKŁADNIKIKOMÓREKWolne rodniki reagują w zasadzie ze wszystkimi składnikami komórek.Największe uszkodzenia powodują w lipidach, białkach i DNA. Z organellikomórkowych najbardziej narażone na atak wolnych rodników są mitochondria.Ich uszkodzenie prowadzić może nawet do śmierci komórek.Należy w tym miejscu zaznaczyć, że mimo ich negatywnego wpływuna organizmy żywe, wolne rodniki są koniecznymi etapami przejściowymiprzebiegu szeregu reakcji biochemicznych, jak też mają szereg działań pozytywnych.Przykładowo wspomnieć tu można o tym, że szereg enzymów46

eperujących DNA (polimerazy) aktywowanych jest wolnymi rodnikami, częstoindukowanych światłem. Rodniki umożliwiają również spełnianie funkcjibiologicznych cyklazie guanylynowej (receptor NO aktywujący cGMP, PKGi fosforylujący NOS), oksydazie glukozy, S-transferazie glutationu. Wolnerodniki są również stosowane w terapii nowotworów – tlenek azotu oraz wytwarzaneprzez promieniowanie rodniki hydroksylowe. Duże ilości wolnychrodników wytwarzają również pobudzone komórki fagocytujące (granulocyty,monocyty i makrofagi) w trakcie tzw. – wybuchu oddechowego.Wyjątkowo aktywnym organem, zużywającym ponad 20% dostarczanegoorganizmowi tlenu, jest mózg. Jest on również szczególnie narażonyna uszkodzenia wolnorodnikowe gdyż w dużym stężeniu występują w nimwielonienasycone kwasy (PUFA) i żelazo, a w małym - antyutleniacze. Maon ponadto małe możliwości wiązania metali i nie posiada możliwości regeneracjineuronów. Ich nadmierne stężenie wpływa na starzenie się mózgu,jest przejawem choroby Alzheimer’a i syndromu Downa.Wolne rodniki odgrywają też ważną rolę w wielu teoriach procesu starzenia.Sam proces starzenia nie jest obecnie dokładnie poznany. Prawdopodobniestarzenie się związane jest w jakiś sposób ze zmianami genetycznymi.Nawet nieśmiertelne organizmy musiały umierać z przyczyn losowych.Dlatego nie przekazywały one swojemu potomstwu cech umożliwiającychzwalczanie chorób starczych. 2 000 lat temu przewidywana długość życiaczłowieka wynosiła 19 lat. Oznacza to, że geny które byłyby korzystnew wieku 50 lat nie były wówczas przekazywane. Chociaż więc starzenie niejest korzystne z punktu widzenia poszczególnej jednostki to nie było ewolucyjnegonacisku jeżeli tylko nieliczne jednostki dożywały wieku sędziwego.Jak wiadomo wolne rodniki rodniki oddziaływają z DNA. Trudno jest jednakżejednoznacznie stwierdzić ich wpływ na rozwój ewolucjny. Wraz z rozwojem,„program” genetyczny coraz to bardziej komplikował się, a przez to byłbardziej narażony na uszkodzenia. Tym można wytłumaczyć dlaczego znanesą nieśmiertelne organizmy jednokomórkowe, a nie np. ludzie. W latachpięćdziesiątych L. Hayflick i P. Moorhead wysunęli koncepcję o ograniczonejliczbie podziałów komórki diploidalnej i występowaniu tzw. limitu Hayflicka.Zauważono w tym przypadku ścisłą korelację między oczekiwaną długościążycia różnych organizmów, a ich limitem Hayflicka. Tę teorię jest wyjątkowotrudno połączyć z wolno-rodnikową teorią starzenia. Ostatnio sugeruje sięjednakże, że limit Hayflicka zależy również od środowiska w którym przebywakomórka. Mogłoby to oznaczać udział wolnych rodników w starzeniu, tymbardziej, że zaobserwowano, że komórki pochodzące od organizmów długożyjącychsą bardziej odporne na ich ataki. Faktycznie udało się wydłużyćdługość życia nicieni poprzez zamianę jednego z genów zwiększającą jegofunkcje anty-oksydacyjne.ZMIATACZE WOLNYCH RODNIKÓW I ANTYUTLENIACZEOrganizmy żywe w trakcie ewolucji wytworzyły szereg mechanizmówzapobiegających lub naprawiających uszkodzenia powstałe wskutek działa-47

Volume 4/Number 2/2012 - Zakład Chemii Analitycznej ...
Camera Separatoria - Zakład Chemii Analitycznej - Uniwersytet ...
Volume 4/S/2012 - Zakład Chemii Analitycznej
Volume 3/S/2011 - Zakład Chemii Analitycznej
Joanna Czajka M.Sc. - Zakład Chemii Analitycznej
POSTĘPY CHROMATOGRAFII - Zakład Chemii Analitycznej
Bronislaw K. Glod D.Sc. - Zakład Chemii Analitycznej
Program ćwiczeń - Zakład Chemii Analitycznej
Pawel Piszcz M.Sc. - Zakład Chemii Analitycznej
Monika Suszko M.Sc. - Zakład Chemii Analitycznej
Sylabus licentiate 3 years - Zakład Chemii Analitycznej
Pytania na egzamin magisterski - Zakład Chemii Analitycznej
wymagania do ćwiczeń - Zakład Chemii Analitycznej
Wstęp do Analizy Instrumentalnej - Zakład Chemii Analitycznej
Chemia Wolnych Rodników - Zakład Chemii Analitycznej
Sylabus MSc 5 years - Zakład Chemii Analitycznej
Analiza Instrumentalna I - Zakład Chemii Analitycznej
Chromatografia II - Zakład Chemii Analitycznej
Volume 4/Number 1/2012 - Zakład Chemii Analitycznej ...
WYZWANIA DLA CHEMII ANALITYCZNEJ
analiza instrumentalna - Katedra i Zakład Chemii Fizycznej ...
Volume 1/S/2009 - Zakład Chemii Analitycznej
Volume 2/S/2010 - Zakład Chemii Analitycznej
3 nd Podlasie's Chromatographic Meeting - Zakład Chemii ...
Analiza jakościowa_A2_kationy_gr_III - Katedra i Zakład Chemii ...
Chemia Analityczna Ćwiczenie A12 Katedra i Zakład Chemii ...
Regulamin dydaktyczny - Katedra i Zakład Chemii Fizycznej
Analiza jakościowa_A1_kationy_gr_I_II - Katedra i Zakład Chemii ...
POLITECHNIKA POZNAŃSKA - Zakład Chemii Fizycznej ...