Views
3 months ago

D. H. Lawrence - İnsanlar ve Öteki Yaratıklar

D. H. Lawrence, Seçme Şiirler

www.isaretatesi.com

www.isaretatesi.com Çürüyen, kırağı kaplı yapraklar arasında Birbaşınalığın yepyeni sarhoşluğu. Cehennemin dar yollarından aşağı inerek Gitgide daha şiddetli bir biçimde yalnız… Yüreğin lifleri birbiri ardına sökülür, Gene de ruh yoluna devam eder Yalın ayak, hep daha canlı vücut bulmuş; Ve giderek daha yoğun bir karanlıkta Ak, daha da ak parlayan bir alev gibi Hep daha seçkin, ayrılığın imbiğinden geçmiş. Muşmulalar ve üvezlerin o esrarengiz damıtılışlarından Cehennemin özü süzülür işte böyle. Veda edişin seçkin kokusu. Jamque vale! 20 Orpheus ve cehennemin dolambaçlı, daracık, Yapraklarla tıklım tıkış olmuş 21 sessiz yolları. Her ruh kendi yalnızlığıyla düşer yeniden yola, Yoldaşların en tuhaf 20 “Haydi hoşça kal!”: Eurydice’nin Orpheus’a son sözleri. (ç.n.) 21 Lawrence, yaprak imgesini, “örtünme”yi kastederek, Adem ile Havva söylencesine atıf yapacak şekilde kullanır. (ç.n.) 79

www.isaretatesi.com Ve en makbul olanıyla. Muşmulalar, üvezler –– Güzün mayhoş sızıntısı Emiliyor boş keseciklerinizden Ve belki bir yudum Marsala’yla indiriliyor mideye; Böylece gökten düşmüş o başıboş üzüm Ezgisini katıyor ezginize; Orfik bir elveda, Elveda, ve gene elveda, Dionysos’un ego sum’u, 22 Kusursuz sarhoşluğun sono io’su, 23 Nihai yalnızlığın mest oluşu… San Gervasio 22 “Benim.” (Lat.) 23 “Benim.” (İta.) 80